1. وضعیت بدن
هنگام سواری aدوچرخه کوهستان، بالاتنه پایین تر است، سر کمی کج شده و به جلو کشیده شده است. بازوها به طور طبیعی خم می شوند، که برای کمر راحت است تا مرکز ثقل بدن را پایین بیاورد و در عین حال از انتقال نیروی ضربه ناشی از ضربه زدن ماشین به کل بدنه جلوگیری کند. دست ها سبک و قدرتمند هستند دسته فرمان را بگیرید و با باسن روی صندلی محکم بنشینید.
2. پدال
سه نوع روش رکاب زدن برای دوچرخه سواری وجود دارد: آزاد، پا به پایین و پاشنه پا.
(1) روش رکاب زدن آزاد
در حال حاضر، برخی از ورزشکاران عالی بیشتر از روش رکاب زدن آزاد استفاده می کنند. این روش رکاب زدن به این معنی است که در حین چرخش پا، زاویه مفصل مچ پا با توجه به قسمت های مختلف تغییر می کند. رکاب زدن آزاد با اصل مکانیک مطابقت دارد و جهت نیرو با مماس دایره ای که هنگام چرخش پدال ایجاد می شود مطابقت دارد، که دامنه حرکت مفصل زانو و ران را کاهش می دهد، که منجر به افزایش دفعات رکاب زدن، عبور می شود. از طریق منطقه بحرانی به طور طبیعی و کاهش نقطه مرده. عضلات ران نیز می توانند نسبتاً شل شوند. اما تسلط بر این روش پدال زدن دشوارتر است.
(2) روش رکاب زدن به سمت پایین
مشخصه رکاب زدن آن این است که انگشتان پا در تمام مراحل چرخش پدال همیشه رو به پایین هستند. این روش دارای دامنه حرکتی کمی از مفصل مچ پا است که برای افزایش فرکانس مساعد است و تسلط بر آن آسان است. با این حال، عضلات پا همیشه در حالت تنش هستند که برای عبور طبیعی مناسب نیست. ناحیه ی بحرانی.
(3) روش پدال زدن پاشنه پا
روش رکاب زدن پاشنه پا به پایین به این صورت است که انگشتان پا کمی به سمت بالا هستند و پاشنه پا 8-15 درجه رو به پایین است. این روش به ندرت در سوارکاری معمولی استفاده می شود و تنها تعداد کمی از افراد زمانی که تنظیمات بیش از حد در هنگام سواری انجام می دهند از پدال رو به پاشنه استفاده می کنند. روش پدال زدن زیر. ویژگی آن این است که عضلات در مدت زمان کوتاهی حالت فعالیت خود را تغییر می دهند و برای رسیدن به هدف بهبود خستگی عضلانی استراحت کوتاهی می کنند.
3. مهارت چرخش اول: روش شیب
(1) مرکز ثقل بدن بر اساس وسیله نقلیه به سمت داخل متمایل می شود و وسیله نقلیه و فرد زاویه شیب یکسانی را حفظ می کنند.
(2) از زانوی داخلی در برابر پرتو استفاده کنید و فشار را برای کاهش انحنا کاهش دهید. 3 دست بیرونی فرمان را کمی به سمت بالا میکشد.
چرخش مهارت دوم: دسته جهت
(1) به جلو حرکت کنید تا دماغه و دسته ترمز در یک خط قرار گیرند
(2) دوچرخه را عمودی نگه دارید، بدن خود را به قسمت داخلی خم کنید، 3 فرمان را به سمت داخل خم بچرخانید، 4 هر دو زانو را به سمت داخل نگه دارید و به رکاب زدن ادامه دهید.
4. در سربالایی دوچرخه سواری کنید ودوچرخه سراشیبیمهارت ها
(1) تکنولوژی سواری در سربالایی
هنگام سوار شدن به سربالایی، باید یک حرکت طبیعی پدال زدن را حفظ کنید و از نیروی ناگهانی استفاده نکنید. در شرایط عادی، استفاده از سوارکاری ایستاده یا کششی توصیه نمی شود، در غیر این صورت، انرژی زیادی مصرف می کند. هنگام مواجهه با شیب با فاصله کوتاه، باید از اصل اینرسی حرکت جسم استفاده کنید تا به راحتی پدال بزنید. هنگامی که به بالای شیب نزدیک می شوید، می توانید از سواری ایستاده استفاده کنید تا سرعت را تا حد ممکن افزایش دهید تا شرایط مساعدی برای شتاب گیری در سراشیبی ایجاد شود. هنگام مواجهه با یک سربالایی طولانی، باید نسبت انتقال را با توجه به شرایط بدنی خود به موقع تنظیم کنید. قبل از تغییر نسبت انتقال، منتظر نمانید تا نتوانید سوار شوید و سرعت به طور کامل کاهش یابد. شما باید قاطعانه از پدیده راه اندازی مجدد اجتناب کنید. هنگامی که شیب طولانی است یا شیب تند وجود دارد، می توانید به طور متناوب از روش سواری ایستاده برای تنظیم قسمت های نیرو استفاده کنید و اجازه دهید برخی از ماهیچه ها استراحت کنند.
(2) فن آوری سواری در سراشیبی
برای دستیابی به اثر ایده آل در هنگام سوار شدن به سراشیبی، باید شجاع، شوخ، جسور، مراقب، متمرکز باشید، چشمان خود را به جاده پیش رو نگاه دارید و آماده باشید تا با هر موقعیتی در جاده قاطعانه در هر زمان مقابله کنید. جرات کنید ابتکار عمل را به دست بگیرید و رکاب بزنید و سرعت را افزایش دهید. هنگام چرخش، بدنه را در یک راستا با خودرو نگه دارید، به سمت داخل متمایل شوید و بالاتنه و خودرو را در یک خط مستقیم نگه دارید تا بر نیروی گریز از مرکز غلبه کنید. زاویه شیب بستگی به سرعت و اندازه منحنی دارد، اما به طور کلی نباید از 28 درجه بیشتر شود، در غیر این صورت، خطر لغزش وجود دارد. قبل از پیچیدن سرعت خود را کنترل کنید. برای کاهش تدریجی سرعت از روش ترمز نقطه ای استفاده کنید. هنگام ترمزگیری سعی کنید از ترمزهای جلو و عقب به طور همزمان استفاده کنید. اینرسی خودرو محدود است و باعث سقوط می شود. برای جلوگیری از کاهش سرعت غیرضروری، ترمزها را پس از ورود به منحنی رها کنید. از ترمز عقب خیلی محکم در پیچ ها استفاده نکنید. در غیر این صورت ممکن است خودرو بچرخد یا بلغزد.
5. مهارت ترمزگیری
(1) هنگام استفاده از ترمز جلو، مرکز ثقل را به عقب حرکت دهید
هنگامی که از ترمز جلو استفاده می کنید، وزن شما به طور طبیعی به دلیل اینرسی به سمت جلو حرکت می کند، باید تمرین کنید که وزن خود را آگاهانه به عقب (پایین تنه، الاغ عقب) زمانی که شروع به ترمزگیری می کنید، تغییر دهید. هر چه بیشتر مرکز ثقل خود را به عقب برگردانید، می توانید از قدرت ترمز بیشتری استفاده کنید. میتوانید روی سطوح شنی یا کمی لغزنده تمرین کنید، سرعت خود را بالا ببرید و فشارهای متفاوتی را روی ترمزهای جلو و عقب خود اعمال کنید تا یاد بگیرید چگونه ترمزهای خود را کنترل کنید. یا از یک استاد بپرسید که چگونه هنگام سواری از ترمز استفاده می کند.
(2) هنگام چرخش قدرت ترمز جلو را کاهش دهید
درست مانند رانندگی با ماشین، هنگام پیچیدن باید سرعت خود را کم کنید. اگر هنگام چرخش ترمزهای خود را به شدت فشار دهید، می لغزید و کنترل خود را از دست می دهید. از هر دو ترمز جلو و عقب استفاده کنید تا سرعت خود را در هنگام پیچیدن کاهش دهند. چرخ های جلوی شما در هنگام ترمزگیری واکنش کمتری نشان می دهند، بنابراین اگر نیاز به استفاده از ترمز در سراشیبی شدید دارید، سعی کنید تا حد امکان از قدرت ترمزهای عقب استفاده کنید. به عنوان مثال، در زمین صاف، هنگام ترمزگیری در آخرین لحظه، مرکز ثقل را به عقب پایین بیاورید تا از نیروی ترمز 30 درصد در جلو و 70 درصد در عقب برای انجام عمل ترمز استفاده کنید.
(3) ترمز جلو را بیش از حد فشار ندهید
"اینرسی دوست شماست"، برای عبور از سنگ ها و موانع به سرعت نیاز دارید. در غیر این صورت چرخ ها از چرخش باز می مانند و شما را روی دسته می اندازند. فشردن بیش از حد ترمز جلو، مرکز ثقل شما را به جلو می برد و باعث می شود جلوی خودرو به سمت پایین غلت بخورد. اگر از ترمز جلو در سراشیبی شیب دار استفاده می کنید، باید ترمزهای جلو و عقب خود را همزمان کنترل کنید و آن ها را زیاد فشار ندهید. در این زمان می توانید ترمز را رها کرده و فشار دهید تا از ترمزگیری جلوگیری شود پدیده بن بست رخ می دهد.
